Maar omdat jullie zo geconditioneerd zijn dat vers voedsel enkel in de koelrekken kan uitgestald staan, hebben we onze overheerlijke, natuurlijke gerechten toch maar in de frigo gepleurd.
Archive for the 'Voeding' Category
De foto is niet al te denderend maar ik heb hem dan ook in den duik moeten nemen aangezien er twee panini-madammekes ‘Pas de photos! Pas de photos!’ stonden te schreeuwen en mijn ‘Huh, ik versta u nie, zunne’-gezicht blijkbaar niet in aanmerking kwam voor de Oscar voor het beste vrouwelijke ‘Me Know Nothing’-personage.
Je zou zowaar beginnen denken dat de Nutella-machine die in station Brussel Zuid staat opgesteld degene is waar de gouden potten uit rollen. Volgens de afbeelding op het gevaarte floepen er echter panini uit die gevuld zijn met een dikke laag Nutella choco. Een chocoladen versie van de BiFi Roll als het ware.
Zonet ontdekte ik trouwens dat er van de BiFi Roll ook een granenvariant bestaat, de BiFi Roll Korn. Wie eet zoiets? En neen, u hoeft zich niet te melden in de comments, ik wil het eigenlijk niet weten.
Heeft u zich al eens afgevraagd waar de naam ‘carpaccio’ vandaan komt? U ging er van uit dat de rauwe, fijngesneden etenswaren gewoon vernoemd waren naar de bedenker van het gerecht? Toch niet.
Zjoef (lees: flashback naar 1950)! De Venetiaanse gravin Amalia Nani Mocenigo kreeg van haar dokter te horen dat ze regelmatig rauw, rood vlees moest eten omdat hij niet zo snel een zalfke tegen bloedarmoede in zijn schuif liggen had. Amalia bedankte hem voor zijn goede raad en trok naar ‘Harry’s Bar’ alwaar ze het op een zuipen zette. Rode wijn was volgens Montignac (Louis, vader van Michel, tevens de man bij wie laatstgenoemde zijn mosterd haalde, er een etiket op kleefde en tegen woekerprijzen aan de man bracht) goed tegen vanalles, bloedarmoede hoorde daar ongetwijfeld bij. Uitbater Guiseppe Cipriani had geen hoge pet op van Louis en vond het beter om de dokter z’n raad op te volgen. Hij bedacht een gerecht op basis van dungesneden rauwe ossenhaas, mayonaise, worcestersaus, tabasco en witte peper. Behalve Amalia zat er toch niemand in zijn bar en afwassen deed hij niet graag, wat had hij anders moeten doen?
Omdat de gravin al te veel wijn op had om tijdens een brainstormsessie nog een deftige naam voor zijn creatie te bedenken, gaf hij het de naam van de kunstenaar die in z’n schilderijen dezelfde roodtinten gebruikte die hij in de ossenhaas herkende. Inderdaad, u heeft een diploma (of u hebt de genen van een genie) en bent snugger genoeg om af te leiden dat die dekselse schilder niemand minder was dan Vittore Carpaccio.
Afgezien van de mayonaise, worcestersaus, tabasco en witte peper, kennen wij dit gerecht tot op vandaag. De ossenhaas wordt tegenwoordig meestal vervangen door rundsvlees of tonijn (op de foto een variant met sint-jacobsvruchten) en wij strooien er graag nog wat schilfers parmezaan overheen maar voor de rest nog altijd precies hetzelfde gerecht als in 1950. Heerlijk toch, die tradities.
U denkt er het uwe van